Najlepsza herbata oolong

Oolong to herbata częściowo oksydowana, czyli częściowo utleniona. Za Chińczykami nazywana jest także niebieską lub turkusową, lecz odchodzi się od tego ostatnimi czasy, ponieważ odkąd karierę robią klitoria i ślaz dające niebieskie napary, bardzo łatwo o nieporozumienia.

Herbata częściowo utleniona to coś w pół drogi między zieloną i czarną. Jest to oczywiście karygodne uproszczenie, ponieważ odróżnia oolongi od innych herbat cały szereg cech, które czynią te herbaty unikalnymi i cennymi. Nie to jednak chciałbym tutaj poruszyć, lecz kwestię, która z wszystkich herbat oolong jest najlepsza.

Nie jest łatwo odpowiedzieć na to pytanie, ponieważ przyjąć można by wiele kryteriów oceny tych herbat, a ostatecznie i tak ważna i niewymierna pozostanie kwestia gustu.

Różnica między wysoką a niską oksydacja herbaty oolong

Na początek więc powiedzmy, że oolongi powinniśmy, przynajmniej z grubsza, podzielić na niżej i wyżej oksydowane, ponieważ mają odmienne od siebie cechy co sprawia, że trudno je porównać. Wysoko utlenione oolongi mają postać ciemnych, prawie czarnych, poskręcanych liści przypominających chińskie, wężowe smoki w locie. Stąd nazwa czarny smok stosowana dla ich określenia i często dla określenia oolongów w ogóle. Druga grupa to nisko oksydowane mające zdecydowanie zielony lub zielono-brązowy kolor liści. Są one zwinięte w grudki przypominające jadeit. Pod takim poetyckim określeniem możemy je także spotkać. Pierwszym i najbardziej historycznym rodzajem jest czarny smok, którego początków szukać należy jeszcze przed powstaniem herbaty czarnej.

Lista najlepszych herbat oolong

Jeśli chodzi o określenie jakości, możemy spojrzeć, na przykład, na wielką dziesiątkę chińskich herbat, czyli listę najbardziej cenionych herbat pochodzących z Chin. W tej dziesiątce pojawiają się dwie herbaty tego typu, po jednym dla oolonga wysoko i nisko oksydowanego. Czarny oolong o jakim tu mowa to Da Hong Pao, czyli wielka czerwona szata. Drugi z nich, nisko utleniony to Ti Kuan Yin – żelazna bogini litości. Oba uchodzą za najlepsze w Chinach, oba, pochodząc z oryginalnych miejsc mogą osiągać zawrotne ceny. Da Hong Pao zaś to ponadto najdroższa herbata w historii. Produkowana z czterech oryginalnych krzewów (objętych dziś ścisłą ochroną i nie eksploatowanych) mogła osiągać wartość przeszło milina dolarów za kilogram.

Ti Kuan Yin także ma swój krzew-matkę, z którego powstała pierwsza, na poły legendarna herbata tego typu. Dostępne na rynku herbaty to klony, czyli krzewy pochodzące ze szczepków pobranych z tych macierzystych i identyczne z nimi genetycznie, lecz uprawiane w innych miejscach. Wiele zaś z obecnych w sprzedaży to herbaty wykonane w tym stylu lecz nie pochodzące z klonów. Najlepiej kierować się przy wyborze ceną i znajmością lokalizacji. Ti Kuan Yin powinna pochodzić z Anxi w prowincji Fujian, zaś Da Hong Pao pochodzi oryginalnie z gór Wu Yi w Fujian.

Inne cenione oolongi warte uwagi i wymieniane w przewodnikach herbacianych to na pewno inne znane oolongi z Wu Yi na przykład Shui Xian, oraz Rou Gui. Inną ojczyzną doskonałych oolongów jest prowincja Guangdong gdzie powstają słynne Dan Congi.

Kolejnym krajem po Chinach słynącym ze swych oolognów jest Tajwan. Z tamtąd pochodzi słynna Dong Ding produkowana w Taipei, inne z Taiwanu to Jin Xuan, czyli Milky oolong pochodząca z Nantou oraz Oriental Beauty z Hsin Zhu. Warto także wspomnieć o cieszącym się sporą popularnością tajwańskim oolongu Si Ji Chun.

Herbaty oolong ogólnie uchodzą za grupę herbat wysokiej jakości i jako takie będą dobrą propozycją dla każdego miłośnika herbaty bez względu na pochodzenie. Nie jest łatwo się nimi rozczarować ani nasycić, zaś ich wachlarz jest tak szeroki i bujny, że wiele osób poświęciło życie zawodowe i pasję zgłębianiu tego jednego koloru.

Który oolong jest najlepszy?

Aby jednak odpowiedzieć na pytanie o najlepszą herbatę oolong jednym zdaniem trzeba by z wielu przyczyn wymienić ex aequo Ti Kuan Yin oraz Da Hong Pao. Bez znajomości tych dwóch herbat nie może się obyć żaden entuzjasta herbat niebieskich i herbat w ogóle.

Autorem tekstu jest Rafał Przybylok

vPo więcej szczegółów zapraszamy do: The tea drinker’s handbook – Francois-Xavier Delmas, Mathias Minet, Christine Barbaste Tea a user’s guide – Tony Gebely, Worl of tea – Jane Pettigrew